เปลี่ยวยามดึก [กลอน]

อยู่ๆไม่รู้นึกยังไงลุกขึ้นมาแต่งกลอนตอนดึกๆ ด้วยเนื้อหาอึมครึม

กลัวว่ามันจะหล่นหายไปเลยหยิบมาใส่ไว้ในนี้หน่อยครับ

ป.ล. บทแรก กับ ท่อนสุดท้าย แอบหงึยๆ แต่ก็เอาเถอะ ได้แค่นี้แหละ -*-

ลมพัดพริ้วปลิวผ่านม่านริมห้อง

เมินเมียงมองแมกไม้อยู่ลู่ลมไหว

สายลมร้าวรัตติกาลราญรอนใจ

ไม่มีใครที่ได้อยู่คู่เคียงกัน

ร้อยเรื่องราวรุมเร้าเผาทรวงจิต

อยากหยุดคิดนิมิตหายดั่งใจฝัน

เพียงเสียงแผ่วแว่วผ่านมาว่าช่างมัน

ทุกข์โรมรันพลันหายมลายลา

คิดแล้วดีคิดได้คิดไปเถิด

อย่าเตลิดหลงผิดคิดมากหนา

คิดแล้วแย่คิดแล้วย้ำช้ำอุรา

เพียงพินิจว่าผ่านมาแล้วปล่อยไป

เราจะสุขเราจะทุกข์อยู่ที่นี่

ใจเรานี้ว่ายังคิดยึดติดไหม

ให้รับรู้เปิดตามองลองเข้าใจ

ถ้าทำได้ก็หายทุกข์เป็นสุขเอย